سردار وحیدی در این پیام که همزمان با سالروز بمباران شیمیایی شهر سردشت (آذربایجان غربی/ شمالغرب ایران) از سوی رژیم بعث عراق و در آستانه روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی ومیکروبی صادر شد، تصریح کرد؛ امریکا بعنوان بزرگترین دارنده سلاح‌های شیمیایی، با اجرا نکردن کنوانسیون منع کاربردسلاح‌های شیمیایی، این معاهده را به صورت صریح و آشکار نقض کرده است.

معاهده منع کاربرد سلاح های شیمیایی CWC سوم سپتامبر ۱۹۹۲ پس از ۲۰ سال مذاکره تصویب شد و در پی آن سازمان منع سلاحهای شیمیایی (OPCW) در سال ۱۹۹۷، با هدف اجرای مفاد این کنوانسیون در لاهه هلند ایجاد شد.

بر اساس تصمیم اعضای این سازمان، ضرب الاجل نهایی برای امحاء کامل سلاح های شیمیایی تا ۲۹ آوریل ۲۰۱۲ از سوی کشورهای دارنده اینگونه سلاح ها تعیین شده است در حالی که آمریکا و برخی دیگر از این کشورها به این تصمیم پایبند نیستند و رژیم صهیونیستی نیز هرگز به این معاهده نپیوسته است.

جمهوری اسلامی ایران به عنوان بزرگترین قربانی سلاحهای شیمیایی تاکنون بیشترین تلاش را برای لازم الاجرا شدن قانون نابودی سلاحهای شیمیایی به کار بسته است. رژیم بعث عراق در سالهای جنگ تحمیلی علیه ایران ، بیش از ۲۰۰ بار در جبهه های جنگ و نیز علیه غیرنظامیان ساکن شهرها وروستاهای مرزی ایران از سلاح شیمیایی استفاده کرد.

این حملات حدود ۲۶۰۰ شهید برجا گذاشت و بیش از ۱۰۰ هزار مصدوم نیز با گذشت سالها هنوز از آسیبهای این سلاحهای مرگبار در رنج و عذابند و هر روز نیز به تعداد قربانیان افزوده می شود. یکی از جنایات رژیم بعث عراق حمله به شهر مرزی سردشت (از توابع استان آذربایجان غربی) بود.

در ۲۷ ژوئن ۱۹۸۷ ، نیروی هوایی عراق با استفاده از بمب‌های شیمیایی، چهار نقطه پر ازدحام شهر سردشت را مورد حمله قرار داد که در این جنایت وحشیانه ۱۱۰ نفر از ساکنان غیرنظامی کشته و ۸۰۰۰ تن دیگر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و مسموم شدند.

به کارگیری سلاح های شیمیایی از سوی رژیم بعث عراق در شرایطی بود که این کشور یکی از کشورهای امضا کننده پروتکل ۱۹۲۵ ژنو درباره منع استفاده از سلاح های سمی، خفه کننده و ترکیبات باکتریولوژیک به شمار می رفت. از همان زمان این سوال برای اذهان عمومی مطرح شد که چه کسانی عراق را به چنین سلاحی تجهیز کردند و زمینه را برای استفاده از آن علیه شهروندان غیر نظامی فراهم آوردند؟

جمهوری اسلامی ایران تاکنون اسناد و مدارک گوناگونی را افشا کرده است که نشان می دهد، شرکت های امریکایی، آلمانی، انگلیسی، هلندی، بلژیکی و ژاپنی مقادیر قابل توجهی از مواد شیمیایی را که برای تولید سلاحهای شیمیایی به کار می روند در اختیار رژیم بعث عراق قرار داده اند همچنین در ساخت تاسیسات متعدد تولید سلاحهای شیمیایی از جمله کارخانه سامراء، از هیچ کمکی به رژیم بعث عراق فروگذار نکردند.

با گذشت سالها از وقایع تلخ سردشت و نیز بمباران شیمیایی حلبچه کردستان عراق که به فاصله هشت ماه پس از سردشت روی داد، این کشورها و شرکتهای شیمیایی تابعه که بیشترین سهم را در تجهیز عراق به تسلیحات شیمیایی داشتند هرگز در مجامع بین المللی مسئولیت این جنایات را بر عهده نگرفتند در حالی که مصدومان شیمیایی همچنان در رنج و عذابی طاقت فرسا به سر می برند.

علاوه بر این کشورهای غربی دارنده و تولید کننده سلاحهای شیمیایی از جمله امریکا، همچنان از تبعیت از قوانین امحای این گونه تسلیحات مرگبار خودداری می کنند.

با این وصف، باقیماندن زرادخانه‌های شیمیایی کشورهای دارنده سلاح‌های شیمیایی به منزله ادامه تهدید صلح و امنیت بین‌المللی با این سلاحهای مرگبار است.